Visita da escritora Esperanza Pineiro, que nos falou das Lendas de Ferrolterra. Grazas por compartir connosco as túas historias!!

Visita de Pere Tobaruela, autor de "Cinco horas con Mauro".

2

OS ALUMN@S DO CLUB DE LECTURA FAN UN ROTEIRO LITERARIO

O ROTEIRO LITERARIO TIVO LUGAR O MÉRCORES VISITANDO LUGARES COMO SAN ANDRÉS DE TEIXIDO, CEDEIRA, SAN SADURNIÑO... 

OS ALUMN@S DE 4º -5º-6º E.P. e 1º-2º-3º-4º E.S.O. DO CLUB DE LECTURA DO COLEXIO A XUNQUEIRA TIVERON A OPORTUNIDADE DE COÑECER ESTES LUGARES ASÍ COMO COÑECER DISTINTAS LENDAS DO LUGAR.

PARA VER MÁIS FOTOS IR AO FACEBOOK DO COLEXIO https://www.facebook.com/axunqueirafene

75 ANIVERSARIO DE "EL PRINCIPITO"

Considerada la obra francesa más leída y vendida en la historia, El Principito, de Antoine de Saint-Exupéry cumplió este 6 de abril 75 años. Fue publicada por primera vez, en inglés y francés, bajo el sello de Reynal & Hitchcock. Tres años después, concluida la Segunda Guerra Mundial, comenzó su andadura editorial en Francia.

A día de hoy, la novela corta de Antoine de Saint-Exupéry ha vendido más de 140 millones de copias y ha sido traducida a 250 idiomas y dialectos. También se halla disponible en braile y cuenta con numerosas adaptaciones al cine.

CLUB DE LECTURA: LENDAS DO NOROESTE GALEGO

Club de lectura 2018 de biblioxunqueira

CONTACONTOS "EU CONTO, TI CANTAS...

POEMAS DE MARÍA VICTORIA MORENO A QUEN ESTÁ ADICADO O DÍA DAS LETRAS GALEGAS

 OS ALUMN@S DE 1º e2º DE E.P. ASISTIRON A UN CONTACONTOS  IMPARTIDO POR IAGO LÓPEZ NO QUE AS POESÍAS DE MARÍA VICTORIA MORENO FORON AS PROTAGONISTAS.

CLUB DE LECTURA DO CPI A XUNQUEIRA: ROTEIRO LITERARIO

Roteiro literario 2018 de biblioxunqueira

ROTEIRO LITERARIO: UN MAR DE LENDAS PENSANDO NO NOROESTE GALEGO

A LENDA DA RAÍÑA FALADORA DA SERRA

Era unha vez un rei suevo, chamado Remismundo que dominaba en Galicia alá pola Idade Media.

Conta a lenda que un día, un deses persoeiros malvados e troleiros que vivían na corte a expensas do poder, como as carrachas nos cans, foille ao rei Remismundo co conto que a súa dona, a raíña Hidelfrida, éralle infiel.

Non só a súa dona ten varios amantes, senón que é ruín cos seus propios fillos, dos que sempre fala mal. E foi ela mesma, quen ordenou matar ao seu fillastro.

O rei creu as plabras mentireiras. O desacougo inicial producido polo desamor foi dando paso no ánimo e no corazón do rei, a un sentimento de desprezo e vinganza contra a mala esposa e nai. E o castigo non se fixo esperar.

Días máis tarde. Remismundo ordenou enterrala viva alá no alto da Serra que parte de Bares e discorre paralela ao río Sor.

De nada lle serviron á raíña as súas explicacións, súplicas e bágoas. A sentenza real cumpriuse e Hidelfrida foi enterrada viva, baixo pedras na parte máis alta da serra.

Por riba da súa tumba só as aguias sobrevoaban e vixiaban desconfiadas os seus niños ante o paso das carretas cos seus arrieiros, sempre á procura de atopar entre os seus ovos a "pedra de aguiar" da que dicían que curaba envelenamentos, dores de ventre, lombrigas e ata a pleurite. Alí quedou Hidelfrida en vida, difamada e seca de tantos choros e plegarias.

Din que os seus queixumes e xemidos aínda hoxe saen entre as fendas das penas, resoan pregoando a súa dor, e outras rochas contéstanlle tratando de consolala. Disque é unha serra que coa raíña fala, por iso chámanlle a Serra da Faladoira.

ROTEIRO LITERARIO: UN MAR DE LENDAS PENSANDO NO NOROESTE GALEGO

O "ADEUS CARIÑO" DOS CELTAS

O actual porto de Cariño foi construído ó abrigo da Punta do Castro. Sobre esa altura existíu un castro marítimo, amurallado só nos reducidos tramos, onde non estaba protexido coa inmellorable defensa natural dos altos e escarpados cantís.

Conta a lenda que o señor do Castro, a pesar do seu poder, era ás veces consumido pola melancolía. A súa filla, a fermosa princesa loira, por causas descoñecidas acababa de morrer, e a enterraran nunha mámoa no alto da Serra da Capelada.

No tempo dos Celtas pasou por diante de Ortegal a expedición de Ith, o fillo do rei Breogán, que dende a Coruña dirixíase a Irlanda, e fixo escala na Praia cercana ó castro. Corenta e nove xefes celtas cos seus homes e navíos compoñían a expedición, e a ela uníronse o Señor do Castro e os fillos. Ó partiren, xa rumbo á Estaca de Bares, o pai e irmáns da princesa morta, miraron cara ós montes e dixeron: 

-"Adeus, cariño".

Anos máis tade, o xefe celta Lughidh regresou a Galicia para traer a soterrar o cadáver do seu pai Ith, en terras de Breogán. Ó zarparen de novo a Coruña, aquel antigo xefe do Castro e os fillos sentían por segunda vez a tristura no seu corazón e despedían á princesiña ollando para a tumba da Capelada, dicindo:

-"Adeus, cariño"

ROTEIRO LITERARIO: UN MAR DE LENDAS PENSANDO NO NOROESTE GALEGO

O SAN VICENTE ENCADEADO DA IGREXA DE FERREITA EN SAN SADURNIÑO

Na igrexa parroquial de Ferreira, no concello de San Sadurniño, hai unha imaxe de San Vicente encadeado.

Dende a cima do Pico de Ferreira albíscase a igrexa e todo o val, que baixa a San Sadurniño, e tamén se pode contemplar outros moitos vales, montes e o mesmo mar. Neste curuto de vexetación escasa, nunhas rochas que configuran o terreo hai escavado un oco en forma de sartego antropomorfo.

Conta a lenda que o oco era a cama dun eremita que vivía alí solitario, canonizado posteriomente. Co tempo, a igrexa de Ferreira, adicada a San Pelaio, tivo unha imaxe do eremita San Vicente. Pero disque polas noites a imaxe desaparecía, e sempre era atopada na súa antiga cama de pedra do Pico.

O santo debía de ter saudade das vistas e do aire limpo, ou se cadra xa non estaba afeito á compaña doutros santos. Os veciños fartos de ir cada día búscalo, decidiron atalo cunha cadea.

Enriba do Pico de Ferreira, agora a cama está baleira, esperándoo.

ROTEIRO LITERARIO: UN MAR DE LENDAS PENSANDO SOBRE O NOROESTE GALEGO

A SERPE DO BELELLE NO CONCELLO DE FENE

Conta a lenda que hai moitos anos, no concello de Fene, en Sillobre, no pozo negro da presa do Belelle, vivía unha gran serpe con dúas ás e cuberta de anchas escamas, que durmía arrolada no berce das augas con sabas de limo e colcha de xuncos e de herbas acuáticas.

Ela era moi viaxeira. Coas ás pequerrechas a penas conseguía soportar o voluminoso corpo nun voo rasante. Con esforzo e moito entreno lograba percorrer a zona enteira ata a Praia de Cabanas. Hai quen di que o instinto maternal insatisfeito a levaba a tomar as nove ondas, ou tal vez os nove baños, porque fillos nunca se lle coñeceran.

Quen a vía ao pasar por alí, quedaba aterrado. O medo estendeuse pola vila e planearon matala. Xuntáronse veciños de varias aldeas e argallaron facer cuns madeiros unhas puntiagudas estacas, a modo de afíadas lanzas. Colocáronse coas puntas cara arriba, na ruta da serpe en dirección a Cabanas, por onde voaba baixiño e mesmo ás veces pousabase a descansar. E alí un día quedou espichada.

Os berros da lenta agonía da serpe, escoitáronse moi lonxe de alí. As escamas defensivas do seu corpo nada puideron ante o home, depredador insaciable.

Agora as augas do Río Belelle xa non discorren cantareando senón laiando.

ROTEIRO LITERARIO: UN MAR DE LENDAS PENSANDO SOBRE O NOROESTE GALEGO.

CAMIÑO DE CHAMORRO

Conta a lenda que nenos e maiores das parroquias de Serantes,  A Graña, da vila de Ferrol... ían de romería unha vez ao ano a Nosa señora do Nordés.

Tiñan que camiñar e subir a costa cara a Chamorro, onde estaba situado o santuario dende o S. XVI. Os romeiros e romeiras levaban sardiñas, pan de centeo, castañas e rosquillas de mel.

A virxe do Nordés érache moi querida e milagreira: os pescadores pedíanlle sorte na pesca e librar das tempestades do mar; os campesiños do lugar suplicaban boas colleitas, evitando as sequías e temporais. E todos esperan a axuda da virxe.

Contan que era o ano 1666, e a recén formada Confradía da virxe de Chamorro organizara a romaría para difundir aínda máis a súa devoción. Desde o alto do monte podían divisar a ría, coas escuadras reais invernando e esperando a orde de partir con destino a algunha batalla naval. Tamén vían a pequena vila mariñeira de Ferrol.

Din que un día un pescador, co bote a punto de afundir baixo o mar embravecido, implorou axuda da virxe do Nordés e, angustiado, exclamou: - Xa morro!

A virxe fixo a milagre e salvouno daquela tempestade. Din que dende entón chamáronlle a ermida de Chamorro.

Na realidade o nome procede da forma e do estado do monte rochoso. Pero, como sabemos todos, as lendas son fermosas historias cheas de fantasía que forman parte da nosa cultura popular.

VISITA DE ELENA GALLEGO ABAD

Todos quedaron coa dúbida de si existen ou non os dragóns 🐉. Que apaixoante a conversa con Elena Gallego! Estamos desexando que remate a seguinte novela. Grazas por vir á Xunqueira.

DÍA DA MULLER "8 DE MARZO"

DÍA DA MULLER "8 DE MARZO"

CELEBRACIÓN DO DÍA DE SAN VALENTÍN

TRABALLOS REALIZADOS POLOS ALUMN@S DA E.S.O. PARA CELEBRAR O DÍA DE SAN VALENTÍN.